هوا گرم بود. پیرمردی با دوچرخه اش به مرز نزدیک می شد. خورجینی کهنه بر روی دوچرخه سوار بود. نگهبان بدون پرس و جویی اجازه عبور رو به وی داد. هوای گرم...مرد پیر...دوچرخه ای با خورجینی کهنه...همه باعث شده بودن که نگهبان لحظه ای در صدور اجازه عبور درنگ نکنه.

یکی دو روز گذشت...

و باز هم همان پیرمرد و دوچرخه و خورجین. این دفعه نگهبان خود رو موظف کرد که خورجین رو بگرده. یک مشت اسباب اساسیه بی مصرف و اوراقی...باصطلاح آت و آشغال!...در خورجینی مندرس و پوسیده. بدون پرسشی دوباره اجازه عبور داد.

و چند روز بعد...

باز پیرمرد و دوچرخه و خورجین. و باز هم بازرسی. و باز هم همون وسائل. این دفعه پرسش هم اضافه شد!...

چرا؟...

پیرمردی هستم فقیر. لوازم بی مصرف رو می خرم و اونور مرز به سمساریها و اوراقیها میفروشم و پول چند صباح زنده موندنم رو ازین راه بدست میارم..

اجازه عبور...

روزهای بعد...

نگهبان برای ارضا حس کنجکاویش هر دفعه خوب وسائل رو میگشت، اما بواقع چیزی جز آت و آشغال بدرد نخور در اونها نبود. یکی دو بار هم خود خورجین رو بررسی کرد تا مبادا عتیقه ای، چیزی باشه...اما...نه...خورجین هم گونی پاره ای بیش نبود!...

و روزها گذشت..

پیرمرد در اتاق نگهبانی لحظه ای مینشست. نفسی چاق میکرد. چایی میخورد. مجوز عبور میگرفت و به راه خودش ادامه می داد!..

...

مدتی گذشت و خبری از پیرمرد نشد...

روزنامه ای از اون ور مرز به دست نگهبان رسید...

تیتر بزرگ صفحه:

قاچاقچی بزرگ دوچرخه دستگیر شد!!

چقدر به دیده هامون اعتماد داریم؟..

نه...به چشم خودت بی اعتماد نشو...

به نوع نگاهت شک کن...